Zoeken
  • Grietje Y. M. François

Zuurstof voor het brein

Bijgewerkt op: 10 mei

De benen worden gesoigneerd, maar het hoofd wil ook wat.

Foto: Thomas Bormans op Unspalsh

Waarom fietsen we? Er zijn wellicht evenveel antwoorden als er fietsers zijn. Voor mezelf kan ik die vraag min of meer beantwoorden. Op de eerste plaats is het een ontspanning. Sportieve inspanning haalt me weg van de mentale besognes die nu eenmaal gepaard gaan met een leven als voltijds werkende moeder. Het is voornamelijk de hoeveelheid aan prikkels die ik letterlijk achter me laat eenmaal als ik aan het rijden ben.


Actie als remedie tegen uitstelgedrag. "Op je fiets springen en gewoon doen!" Zoals dat wel vaker wordt gezegd als je iets (nieuws) wil proberen.

Maar dat rijden op zich brengt ook twijfels met zich mee. Twijfels eigen aan beginners, oefenen is dus de boodschap en dat doe ik met volle goesting. Die eerste 20 tot 40 minuten van een rit zijn een mentale overgang van de ene wereld naar de andere. Ik neem afscheid van de dagelijkse routine en gooi me in een fysieke inspanning die me energie oplevert.


Misschien is het wel die energie die me nog het meest aanzet tot rijden. En dat mag ik stilaan ook als de rode draad doorheen al mijn projecten beschouwen: energie als intrinsieke motivator. Als ik me steeds opnieuw moed zou moeten inspreken en afhankelijk zou zijn van externe beloningen, zou ik het niet volhouden. Menig sporter, maar ook menig actieveling in het algemeen kan hierover meespreken.


Om van (race)fietsen een dagelijks ritueel te maken is het nog wat vroeg. Ik heb voldoende recuperatietijd nodig. Tegenwoordig is dat een dag, daar waar het vroeger twee tot drie dagen duurde voor dezelfde afstand en hetzelfde aantal hoogtemeters. Ik boek dus vooruitgang en die gedachte levert op zich weer energie op. Maar echt stilzitten is geen cadeau, en ook mentaal heb ik nood aan afwisseling.


Terug met de neus in de studieboeken, op mijn tempo wel te verstaan. Thuisstudie kan ik makkelijker inlassen dan wekelijks op eenzelfde moment op eenzelfde plaatst te moeten zijn, die drempel is me stilaan te hoog geworden.


Mijn keuze ging uit naar "Sportpsychologisch adviseur". Niet dat ik een carrièreswitch ambieer. In de eerst plaats omdat ik mezelf als proefkonijn zie.

En omdat psychologie me gewoon interesseert. Dus leek de combinatie "sport" en "psychologie" me een geschikte combinatie. Aan de cursus te zien is die subdiscipline al meer dan omvangrijk genoeg om ettelijke avonden en weekeindes mijn (recuperatie)tijd mee te vullen. En zolang ik er energie uithaal kost het me weinig moeite.


Auteur: Grietje. Y. M. François

23 weergaven0 opmerkingen

Recente blogposts

Alles weergeven