top of page
  • Foto van schrijverGrietje Y. M. François

Druk, snelheid, richting

Bijgewerkt op: 5 dagen geleden

Aanwezigheid in een moment met de notie van een concreet doel in het achterhoofd.

Kalligraaf geconcentreerd aan het werk
Foto: Stephen Yu op Unsplash

PRESTATIEDRUK - De examenperiode staat voor de deur. Net zoals bij vele mama's voel ik enigszins de examenkoorts. Onze oudste dochter sluit binnenkort haar tweede middelbaar af en dat gaat gepaard met een aangepast uurschema waar ook wij als ouders - zij het vanop enige afstand - in meeleven. Denkbeeldig kruis ik mijn vingers, want de beproeving komt honderd proces op haar veertienjarige schouders te liggen. Verder leggen we niet te veel druk op haar. Ik beschouw mijn taak eerder als eentje waar ik waak over de structuur van de dag, onze voeding en enkele momenten van beweging of sport doorheen de week. Logistiek, mentale ondersteuning en vooral niet laten blijken wat mijn ouders vroeger wel eens in de verf durfden te zetten: "Jouw toekomst hangt ervan af, Griet!"


Prestatiedruk heeft zo haar voordelen. Een juiste dosis in combinatie met een lat die net wat hoger ligt dan je gewoon bent dagen je uit om extra inspanningen te leveren.

De druk en de verwachtingen van buitenaf naar haar toe temperen is een taak die ik ter harte neem. De gespreksonderwerpen onder de leerlingen onderling kan al voor voldoende stress zorgen, vergelijken, opscheppen met een klein hartje, ... peer pressure en influence genoeg, denk ik dan.


Een evenwicht vinden vergt oefening

De kunst bestaat erin om net genoeg prestatiedruk mee te dragen om de ernst van je taken tot een goed einde te brengen, anderzijds is aanvoelen wanneer goed goed genoeg is een gezonde afsluiter. Je houdt een contructief evenwicht aan en weet je aandacht op je taken in het "hier-en-nu" te houden.


  • Te weinig druk en de kans dat je je opdracht te licht opvat vergroot, je aandacht verzwakt en wijkt af. Je maakt fouten van onoplettendheid of dient je examen te snel in.

  • Te veel druk en datgene waar je zo hard voor hebt gewerkt geraakt geblokkeerd, opgesloten in een kluis waarvan de sleutel tijdelijk zoek is. Je tuurt naar je blad in de hoop ergens nog snel een beeld of een sleutelwoord uit je herinneringen te kunnen persen. Het woordje "moeten" sijpelt binnen en begint je gedachten te dirigeren. Een scenario waarin kommer en kwel de hoofdrol spelen meldt zich aan.


Waaruit bestaat de "juiste" dosis en hoe weet ik hoe "hoog" ik de lat kan leggen?

Een doorsnee volwassenen weet dit voor zichzelf behoorlijk goed. Het antwoord ligt in je ervaringen en je zelfkennis. Wat je nodig hebt is om op een rustig moment en op een neutrale niet-oordelende wijze terug te keren naar die momenten waarin je succesvol en minder succesvol was. Observeer, analyseer en haal er die elementen uit waar je vat op hebt. Ik ben ervan overtuigd dat je aan de hand van dit eenvoudig stramien al heel wat klaarheid schept in je huidige manier van presteren en er datgene weet uit te halen dat je in de toekomst bij herhaling goed en beter doet presteren.


Maar voor een tiener is dat veel minder evident. Ook al hebben ze al eerdere prestatie-ervaringen opgedaan, het is het nuchter kunnen terugkijken, evalueren, analyseren en reproduceren dat veel minder vanzelfsprekend is dan bij een volwassene. Ze zijn nog volop in ontwikkeling en kunnen bijgevolg constructieve input van hun ouders of voogd goed gebruiken.


Druk, snelheid, richting.

Als afsluiter van dit artikel geef ik je een inzicht mee dat me tot op de dag van vandaag met de voeten op de grond houdt als ik zelf met prestatiedruk te maken heb. Ik keer daarvoor terug naar mijn studententijd. Meer bepaald naar het vak "Chinese Kalligrafie". Ik studeerde destijds af in de taalrichting Japanologie en genoot naast de studie van de taal ook enkele vakken uit het bredere curriculum "Regiostudies".


Het vak "Chinese Kalligrafie" was zonder twijfel het meest rustgevende vak op onze agenda's. Een semestervak waarin we bij de start van elke les ademhalingsoefeningen deden, om nadien ontspannen onze penselen ter hand te nemen. Elke beweging werd uitgevoerd met nauwkeurigheid. Het dippen van de punt van het penseel in de zwarte inkt - net genoeg om een karakter uit te schrijven zonder onderweg druppels na te laten. We oefenden verschillende weken op één universeel karakter, om de verschillende penseelstroken waaruit het merendeel van de Chinese en Japanse karakters (kanji, 漢字) zijn opgebouwd onder de knie te krijgen.


BINGO!

Het is pas in de enkele dagen vooraf aan het examen, toen ik op mijn kot nogmaals in de inkt dook, dat me helder werd wat de dynamiek van een geschreven penseeltrek bepaalt: druk, snelheid en richting. Ik oefende hierop, vanuit de wetenschap dat mijn lijnen dynamischer zouden worden en bijgevolg mijn karakters in hun geheel levendiger. Mentaal in het moment zelf, motorisch afgestemd om van elk karakter een betere versie te maken dan de vorige. Gelukt!


Daar bleef het niet bij. Ik dacht verder na over deze drie eigenschappen en vond voor elk van hen een tegenhanger: loslaten, vertragen, stilstaan. Beeld je nu eens in dat we deze zes kenmerken vertalen naar onze dagdagelijkse prestatiewerelden, zijnde onze studies, onze job, ons gezin, onze hobbies, ...


---

Auteur: Grietje Y. M. François

*Counselor / Mental Coach Sport & Performance

*Geaccrediteerd Vertrouwenspersoon "Welzijn de het Werk"






5 weergaven0 opmerkingen

Recente blogposts

Alles weergeven

Comments


bottom of page